هفت

از همین عاشقانه‌تر؛
تا همان اتهامات ناوارد؛
در این هجرت؛
من و نوشتنم…
این‌جا هفت سال شدیم.

Share

قدر

امشب مرثیه‌ای عاشقانه؛
همین حس به تدریج شکل گرفته در خیابان؛
بازی با کلمات قدیمی‌ای که این‌بار پشت ثانیه‌های ایستِ نگفتن ماند؛
تا شاید دست دلم فرداها برایت رو شود؛
و تا آن،
هر شب تنهایی…
مهر ۹۰

Share

ساعت یخ‌زده

بگذار باران بگرید؛
اصلاً سرد باشد، بهمن باشد برف بگیرد؛
آن روزها باشد؛
پیاده رو هم؛
دستانم…
مثل اجازه‌ام دست تو؛
باشد.
آبان ۹۰

Share

مضارع اما بعید

درست می‌بینی ما همه دردیم؛
درست می‌خوانی ما غم داریم؛
درست می‌فهمی این رخوت را؛
درست می‌شنوی ما فریادیم؛
درست می‌دانی ما یک‌جا گمشده‌ایم؛
درست می‌بینی این نسل؛ ما هم دردیم.
شهریور ۹۰

Share

معما

از وقتی که دستانم مثل رویاهایم بزرگ شد؛
از وقتی خواب‏هایم رنگی نیست؛
از وقتی آرزوهایم کوچک شد؛
قصه‏ای آغاز شد همیشگی.
با تکرار بی‏نهایت یک درخواست نخ‏نما؛
نه مثل گریه یا خنده یا سکوت شفاف؛
مثل بغض معما، معلق…
جمعی از تمامی حروف به هم گره خورده‏ام.

۷ شهریور ۹۰

Share

میراثی از هراس

مارا فیلتر کنید!
بغض ما حجیم‌تر از آن است که در دنیا جا شود؛
ما محو هم شویم یادمان ققنوس است.

Share

تسکین

 برای آرامشم حس را؛
برای خاموشی‌ام رویا؛
برای خودسوزی‌ام دریا؛
برایم عشق را، ایثار؛
برایت یک سطر را آغاز؛
برایم یک شعر از “خود”ها؛
برایم بغض را آزار؛
برایم صبح را آغوش؛
برایت این حرف را پایان؛
برایم این حرف را پایان؛

شهریور ۹۰

Share